امروز ۰۵ / فروردین / ۱۳۹۸
MENUMENU

آیا اعضای گروه داعش بیماران روانی هستند ؟

خب البته با نگاهی به جنایت های رعب آور  این گروه بجا است که آنها را بیمار بنامیم. 

اما وقتی ما کسی را بیمار بدانیم مطمئنا در مورد چرایی رفتار آن کمتر کنجکاو می شویم.مثلا می گوییم “خب طرف بیمارست..

جالب است بدانید داعشیان معتقدند دیگران در موردشان قضاوت تنگ نظرانه ای دارند و این شعار را سرلوحه کارشان کرده اند:

 “درمورد ما نشنوید از خود ما بشنوید”. 

در آسیب شناسی روانی؛ برای بیمار خطاب کردن یک فرد( و یا گروه) وجود یک سری ملاکها برای تشخیص گذاری ضروریست؛ برای مثال رفتار فرد از نرم جامعه (براساس منحنی نرمال) به دور باشد! کافیست تاریخ را یاد آور شویم. سی میلیون آلمانی که حادثه هلوکاست را به وجود آوردند مگر اکثریت جامعه نبودند؟ 

آیا کشتار ۷۰ میلیونی انسان در جنگ جهانی دوم صرفا توسط یه گروه انجام گرفت؟ آیا خمرهای سرخ کامبوج همگی محصول فاحشه خانه های ویتنام بودند؟ آیا کودکان حلبچه را صرفا صدام شیمیایی کرد؟ و هزاران سوال دیگر که نشان می دهد “جنایات داعشی”  در طول تاریخ کم نبوده و نمیتوانیم براساس این ملاک این گروه خطرناک را بیمار تلقی کنیم. چرا که شیوع آنها از هر بیماری روانی دیگری ،بیشتر  است. اصلا کدام اختلال روانی شیوع ۹۹٪ داشته است؟

‎از دیگر ملاک های بیمار بودن یک فرد، عدم کارایی(دیسفاکشنالیتی) است..یعنی رفتارهای آنها پیامد مورد نظرشان را به دست ندهد. برای مثال یک بیمار اسکیزوفرن نمی تواند برای چندین سال صفحات مجازی مختلف را تحت تاثیر خود قرار دهد. یک بیمار آنتی سوشال نمی تواندکلاسهای آکادمیک برگزار کند یا حداقل نمی تواند دانشگاه تاسیس کند. اصلا شما کجا شنیده اید که یک بیمار سایکوز کتاب های جامعه شناسی تالیف کند؟

‎آیا بنظر شما آنها بیماران هستند؟

ملاک سوم بیمار بودن ، عدم کنترل بر رفتار یا همان نداشتن سازماندهی فکری است. درحالی که داعشیان بیش از سه سال کنترل شمال یک کشور را دردست داشتند. بیش از سه سال بر دومین شهر پرجمعیت عراق- موصل- حکومت کردند. آنها در نواحی شرقی سوریه مراکز اموزشی و حتی دانشگاه تاسیس کردند.

‎نداشتن روابط موثر و تعاملات منظم از ملاک های بیمار خطاب شدن است. اما داعشیان با اکثر کشورهای همجوارخود؛ در تعامل بودند. فروش نفت به اروپا؛ خرید اسلحه از اسراییل؛ داشتن تویوتاهای ژاپنی; رانندگی کردن با هامرهای امریکایی و دیگر ارتباطاتشان.. این گروه خطرناک یکی از منظم ترین روابط سیاسی- اقتصادی را با جهان داشت. این “بظاهر بیماران” درآمد های اقتصادی دارند که 

کشورهای خاور پیر حتی رویای آن را هم نخواهند دید.

‎تا جاییکه من می دانم برای تشخیص یک بیماری ‎روانی (دیاگنوز)؛ حداقل یکی از ملاک های بالا شرط لازم و در مورد هر بیمار روانی مجموعه از ملاک ها صدق می کند. 

اما داعشیان بند بریده داستان ما ؛ بیماران روانی “گریخته از بیمارستان” نیستند و با این دفاعیه از بیمار نبودن داعشیان ، مساله ای که ذهن مخاطب من را درگیر کرده ، حل نمی شود. 

اصلا مگر انسان های سالم دست از پا خطا نمی کنند؟! 

بنابراین هدف اصلی که من به دنبال آن هستم اینست که چرا این افراد سالم دست به چنین جنایات وحشیانه ی میزنند؟

و به تبع این تحلیل روانشناختی، سیستم های اجتماعی و سیاسی چگونه می توانند از ظهور چنین پدیده هایی جلوگیری کنند؟

حمزه علیمرادی

۰ پاسخ به "آیا اعضای گروه داعش بیماران روانی هستند ؟"

ارسال یک پیغام

تمامی حقوق متعلق به خانه روانشناسان و مشاوران و حرف یاورانه می باشد