امروز ۰۵ / فروردین / ۱۳۹۸
MENUMENU

انتقال و ویژگی‌های آن در روان درمانگری

انتقال به معنای جابجایی احساسات ، امیال و شیوه‌‌هایی است که بیمار در گذشته و در رابطه با افراد مهم زندگی خویش تجربه کرده است . این جابجایی معمولا به سمت روان تحلیل‌گر ، فردی که در خور این احساسات نیست ، جهت می‌گیرد. مادامی که بیمار نسبت به منابع اصلی واکنش‌های انتقالی خویش یعنی افراد مهم در اوایل زندگی خود، پی نبرده ، این جابجایی ناهشیار است. به عبارت دیگر ، بیمار، تحلیل‌گر را به عنوان شخص مهمی از دوران کودکی خود می بیند و تمام احساس‌ها و واکنش‌هایی را که در گذشته کسب کرده است ، با او تجربه می‌کند . بنابراین انتقال پدیده‌ای است که می‌تواند در جریان درمان به روان‌ تحلیل‌گر کمک کند تا به ماهیت ناهشیار رفتار بیمار خویش پی برد ، واکنش‌های فردی او را در دیگر موقعیت ها درک کند و با کمک به یادآوری وقایع گذشته ، گذشته را احیا سازد . همچنین او می تواند با استفاده از این پدیده به برنامه‌ریزی درمانی و پیش ‌بینی روند بیماری دست زند . به همین منظور، آگاهی از ویژگی‌های انتقال مانند عدم تناسب میزان شدت و سوگرایی پایداری یا ناپایداری و سرسختی ، می‌تواند به روان تحلیل‌گر در این راه کمک نماید . انتقال می‌تواند در خارج از چهارچوب درمان تحلیلی و در موقعیت‌های دیگر نیز رخ دهد . تمام روابط انسانی‌ آمیخته‌ای از واکنش‌های واقع‌بینانه و انتقالی‌اند ولی واکنش‌های انتقالی در موقعیت درمان تحلیلی وضوح وشدت بیشتری دارند. واکنش‌های انتقالی در اصل تکرار روابط موضوعی قدیمی هستند. انتقال ممکن است هریک از ویژگی‌های رابطه موضوعی از جمله احساس‌ها ، کشاننده‌ها ، خواسته‌ها ، ترس‌ها ، خیال پردازی‌ ، افکار یا دفاع‌های علیه آنها را داشته باشد. در فرایند انتقال، بیمار به جای به خاطر آوردن بازخوردها و برانگیختگی‌های هیجانی اوایل زندگی خود، آنها را تکرار می‌کند. پدیده تکرار، انتقال گذشته فراموش شده است، تکراری که می‌تواند به مقاومتی علیه درمان‌گر و فرایند درمان تبدیل شود. بنابراین انتقال به عنوان یکی از مقاومتهای “من” می‌تواند ظهور کرده و خود را به شکل انتقال منفی و مثبت آشکار سازد. در این میان انتقال منفی می‌تواند موجب قطع درمان و انتقال مثبت موجب از دست رفتن فهم بیمار از درمان و تمرکز به تحلیل‌گر گردد. انتقال برای شکل‌گیری فرایند درمان ضروری به نظر می‌رسد . فرایند درمان در روان تحلیل‌گری به طور کلاسیک به چهار مرحله تقسیم می‌شود: مرحله آغاز ، مرحله ظهور انتقال ، مرحله فرایند‌کاری و مرحله انحلال انتقال.

انحلال انتقال مرحله تعیین کننده‌ای است که در آن، بیمار و تحلیل گر راضی شده‌اند که اهداف مهم تحلیل را به انجام رسانیده‌اند و انتقال به خوبی فهمیده شده است . انحلال نهایی انتقال از طریق تفسیر صورت می‌گیرد و تفسیر نیز منجر به بینش و هشیاری می‌گردد . فراخوانی پدیده انتقال در جلسه درمان ناشی ازجستجو در عوامل زیربنایی ناهشیار و مربوط به گذشته سرکوب شده بیمار است . مورد دیگر ، ناشناخته ماندن شخص روان تحلیل‌گر برای بیمار و در نهایت خنثی بودن و خویشتنداری اوست. یکی دیگر از ابعاد مهم انتقال ، یکسانی فرایند انحلال ومبنای آن با نشانه های مرضی است . به همین منظور ظهور انتقال شرط لازم برای دسترسی به مبنای روانا زردگی است . حل انتقال به بیمار کمک می‌کند تا تصورات را از واقعیات و گذشته را از آینده متمایز کند و ماهیت غیرواقعی تکانه‌ها و اضطراب خویش را بشناسد و تصمیماتی صحیح و مبتنی بر واقعیت را اتخاذ کند . این روش تحلیل به بیمار کمک می‌کند تا به تنظیم مجدد تعادل دینامیک میان تکانه‌ها و تعارضات دست یابد و به حل و فصل رضایت بخشی از تعارضات خویش نایل گردد . بنابراین شناخت پدیده انتقال و آشنایی با ویژگی‌های آن و جایگاه آن در نظریات روان تحلیل گری بسیار ارزشمند و لازم است و در نتیجه آن می‌توان به اهمیت انتقال در روان‌تحلیل‌گری پی برد.

پدیده انتقال ، پدیده‌ای منحصر به فرد در مجموعه نظریات روان پویشی و دارای جایگاهی بسیار محوری در روند درمان تحلیلی می‌باشد . این تعبیر از آنجا ناشی می‌شود که فروید در آغاز تلاش‌های درمانی خویش (۱۸۸۶) و از خلال ( وارسی زیربنای ناهشیار نشانه‌های مرضی) و در آخرین سال‌های فعالیت علمی خویش (۱۹۳۹) از خلال ( تحلیل انتقال ) ، به نحوه و چگونگی درمان بیماران پاسخ می‌داد. پدیده انتقال ، یک وجه مهم در تمایز درمان تحلیلی از دیگر انواع درمان‌ها است. به عبارت دیگر این تاثیر فرایند درمان تحلیلی و ویژگی روان‌ تحلیل‌گران است که موجب پیدایش پدیده انتقال می‌گردد . توجه درمان تحلیلی به سمت گذشته ، موجب ایجاد انتقال و مقاومت بیمار می‌گردد . این کارکرد دو سویه انتقال است که از یک جهت به عنوان منبعی از بزرگترین خطرات و از جهت دیگر به عنوان منبعی ارزشمند و بدون جایگزین از گذشته بیمار محسوب می‌شود.

انتقال(transference) :

یکی از پدیده های مهم در روانکاوی انتقال است . انتقال کما بیش در اکثر روان درمانی های کلامی پیش می اید . انتقال وقتی روی می دهد که بیمار طوری به درمانگر واکنش نشان می دهد که گویی یکی از بزرگسالان مهم دوران کودکی او است . احساسات مثبت ومنفی هر دو قابل انتقال یافتن هستند . به طور خلاصه،تعارضات و مشکلات دوران کودکی در اتاق درمان بار دیگر زنده می شوند . این قضیه نه تنها سر نخ مهمی برای شناخت ماهیت مشکلات بیماران است،بیکه فرصتی برای درمانگر است تا انتقال را فورا و به طور زنده تفسیر کند.علت بهبود سریع در مراحل اولیه درمان،غالبا انتقال مثبت است.ارتباط توأم با امنیت و اسایش خاطر با یک فرد آگاه می تواند بهبودی سریع ، اما سطحی ایجاد کند . این بهبودی پس از به خطر افتادن دفاع های بیمار ، به تدریج محو و انتقال منفی وارد صحنه می شود.

اصولا انتقال های مثبت و منفی شکل های دیگری از مقاومت هستند . بیمار به کمک تفسیر می تواند ماهیت نامعقول و ریشه های احساسات انتقال یافته اش را بشناسد.بیمار به مدد تفسیر و تحلیل مکرر می تواند در اتاق درمان ، کنترل این گونه واکنش ها را یاد بگیرد و این کنترل را در دنیای خارج نیز داشته باشد .

انتقال شکل های مختلفی به خود می گیرد ؛ گاهی به صورت اظهارنظر در مورد لباس یا مبلمان درمانگر و گاهی هم به صورت تحسین ، نفرت ، عشق یا عصبانیت .

گاهی نیز در لباس انتقاد از اثر بخشی روان درمانی یا درماندگی بروز می نماید.ریشه این واکنش ها به دوران کودکی بر می گردد. اصولا انتقال های مثبت و منفی شکل های دیگری از مقاومت هستند. بیمار به کمک تفسیر می تواند ماهیت نامعقول و ریشه های احساسات انتقال یافته اش را بشناسد. در سال ۱۹۱۰ میلادی ، فروید موضوع انتقال متقابل(counter transference) را مطرح کرد و عواطف روانکاو را در نتیجه درمان مؤثر دانست. به نظر عده زیادی از روانکاوان،انتقال متقابل ان دسته از عکس العمل های روانکاو است که در رابطه بین مراجع و درمانگر مناسب نیست . این عکس العمل ها در نتیجه خصوصیات شخصی درمانگر به وجود می ایند. انتقال های مراجع ، گرچه در روان درمانی عامل پیچیده ای به حساب می آید ، برای درمان ضرورت دارد،اما انتقال متقابل عامل مزاحمی در جریان درمان به شمار می اید لذا درمانگر باید از عواطفش آگاه باشد و آن ها را کنترل کند و یکی از مراحل مهم اموزش روانکاوی نحوه ی کنترل همین عواطف است.

 تهیه و تنظیم : ریحانه نظیری راد 

( گروه آموزشی – علمی خانه روانشناسان مشاوران و حرف یاورانه ) 

۰ پاسخ به "انتقال و ویژگی‌های آن در روان درمانگری"

ارسال یک پیغام

تمامی حقوق متعلق به خانه روانشناسان و مشاوران و حرف یاورانه می باشد